Askından agLadım,hep seni bekLedim
geLmez oLdun yine,dayanmaz oLdum
umut vaR yinede, biR gün geLecek diye
hatırLasana o güseL günLerimisi
seveRdik biz birbirimisi,
agLArdık sessizce omuzLarımızda
sarıLırdık sımsıkı,bırakmazdık eLLerimizi
tatLı tatLı bakısır,kaLpLerimiz yine eLbet birLesir...
askım bekLetme beni daha fazLa
hadi geL yanıma cook özLedim seni..
seviyorum anLasana deLi gibi
sen gittin ben bittim gittim
beLkide Layık deqiLim. askına
sözüm vaR sana,
sevicem seni azraiL geLse biLE bana...

Sen hayatımın en vazgeçilmez aşkı

Sen uğrunda en çıldırdığım esmer

Sen yolunda savaşlar verdiğim sevdam

Sen uğrunda ölümlere gidip geldiğim

Sen beklediğim,

Sen özlediğim

Sen gizlediğim…

Güneş doğmayı unutabilir,

Sabah olmayı,

Yağmur yağmayı,

Ama ben seni asla…

Çiçekler açmayı unutabilir

Kuşlar uçmayı

Baharlar gelmeyi

Ama ben seni asla…

Ne zaman bir şiir okunsa aklımdasın

Ne zaman bir telefon çalsa karşımdasın

Sen tanrımın en güzel armağanı

Sen hayatımın en gerçek yalanı

Sen bütün huylarımı ezbere bilen

Sen gözyaşlarımı en iyi silen

Sen dünyanın en güzel adamı

Sen yemeğimin tuzu

Yüreğimin buzu

Anasının en güzel evladı

Sen kalbimde en tatlı sızı

Sen bütün varlığımın en sevimli hırsızı

Sen sevdikçe sevilesi

Övdükçe övülesi

Öptükçe öpülesi aşkım…

Sen beni yokluğuyla delirten

varlığıyla yolumu yolundan çeviren

Sevdasıyla beni bir dağ gibi deviren adam

Bundan böyle senden sorulsun günahlarım

Sende bütün sorularım

Sende bütün cevaplarım

Adam olmuşsam senden

Katil olursam senden

Ben çoktan vazgeçtim kendimden

Ama senden

Asla adamım

ASLA! …SENSİZ ASLA!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
                                                               

      

Aşk Rüzgarın Söylediği Bir Şarkıdır
Rüzgar, sonbaharda hep aynı şarkıyı söyler. pencerenin camlarında gezinen titreyiş, kasımpatlarının gövdelerini okşayan fısıltı, karanlıkta gümüşi yaralar açan çığlık, yağmuru hızlandıran deli ıslık, yüzümüzde patlayan haykırış, denizi ürperten mırıltı, kaç renk, kaç çeşit, kaç ton sesi varsa, rüzgar sonbaharda hep aynı şarkıyı söyler.

Buna şarkı demek de doğru değildir; çoğu zaman bir ağıttır. Güzelin kısacık ömrüne, gidenin çekiciliğine, sevgilinin hayaline yakılmış bir ağıt. Her yıl tekrarlanmasına ragmen yıpranmamış, dipdiri kalmış, hüznünü zerrece yitirmemiş bir ağıt...

..... Rüzgar çiçekleri sevmez.. Onlara dokunmayı onlarla sevişmeyi doyurucu bulmaz. Rüzgar yaprakları sever. Dünya kurulalı beri bu sevdadan vazgeçmediğine göre de çektikleri ona yetmemiş, bu aşk onu doyurmamıştır. Bu her zaman dile getirilmese da böyle bilinir. Rüzgarın sevgisini göstermesi için yapraklara ihtiyacı vardır. Sadece sevgisini göstermek için mi? Şiddetini, acımasızlığını, öfkesini göstermek içinde... Zavallı yapraklar bu delişmen aşıgın her halini, hiç seslerini çıkarmadan vefakar bir sevgili gibi çeker..

Yapraklar, rüzgarın ezgisini duymadan dökülmezler, hava ne kadar soğuk olursa olsun, yağmur ne kadar şiddetli yağarsa yağsın, onların tutundukları dallardan kopmaları için rüzgarın şarkısını duymaları gerekir. Tuhaf bir paradokstur yasanan. Rüzgar yaprakların dökülecegini bildiği için sarkısına başlamıştır. Yapraklarsa döküleceklerinden habersiz, rüzgarın ağıda benzer ağıdını duyunca dayanamayıp bırakmıslardır kendilerini asagıya.

Rüzgar elinden gelse tükürüp atacaktır dilinden bu acılı sarkıyı, çekip gidecektir buralardan. Ama bunu bu güne kadar basaramamıstır, bundan sonra basaracagı kuskuludur.

Bir an sadece bir an umutlanır rüzgar. Ağıdı bırakır, damarlarında gizlenen çürümeye ragmen güzelliğini koruyan yerdeki yaprakları canlandırmak ister. Bütün bedeniyle dokunur yapraklara, bu dokunus öyle yumusak, öyle kırık dökük, öyle çaresizdirki agaclarda kalan yaprakların aklının çeler, onlarda kaldırıp atarlar kendilerini rüzgarın kollarına. Artık nemli topragın üzerinde ölümcül bir dans baslamıstır. Tan doğumundan öğle ortasına, ikindiden aksam alacasına, gece karanlıgına, son yaprak dökülene kadar sürecektir bu dans.

Düsen mutlu düşer, ne de olsa son nefesini sevdiğinin kollarında vermiştir. Yaşayana ise çıldırmak kalır. Yapraklarını koruyamadıları için ağaçları kökünden söker, duyarsız sokaklarda naralar atarak dev binalara saldırır. Takatı tükeninceye kadar kendini granit dağlara, buzdan denizlere, sisli ovalara, derin göllere çarpar. Sonra... sonra birden rüzgarın içi bosalır, solugu kesilir, gökyüzü ile topragın arasında öylece durur. Ne yapraklara dokunacak gücü kalır, ne şarkısını sürdürecek inadı. Rüzgar, tıpkı bir insan gibi aniden ölüverir..

              

                                

                                              

                         

    

 

 

 

Aşk

Sert rüzgarlarin ardından kırılan dallar ve yapraklar.. 
Belki bir son bahar akşamına doğru...
Belki bir öğlen vakti..
Aşık olmak için zaman ne kadar önemli ki..
Ama illa bir bahar zamani... 
Özelikkle son bahar..
Şarabin sigara dumanı ile dansi,
Belki ağızda bir tango mısrası..
Küçük ellerinde hafif ter..
Yüreğinde bir kuş .. 
gözlerinde buğu..
Sevmek için acele etmek mi doğru...
Belkide bir dahaki bahara..
Ama olesine bir sevgi istediğim
Öyle bir sevgi ki...
Her seyden kutsal..